Tvær svefnlausar og hugsunarlausar vikur var pínu mikið. En mögulega þarft til að hafa tíma til að safna hugsununum á réttann stað. Eða réttu hugsunum á einhvern stað.

Ég lá upp í rúmi í gær og áttaði mig á því hvað ég var að forðast að hugsa um. Og ákvað þá í staðin fyrir að fela þær, að leyfa þeim bara að koma í friði og ró og því mikilvægasta af öllu í fullkominni velvild.

Það er alltaf gaman að troða sér inn í fjöldaumræðurnar og núna er það fyrirgefningin. Áhugavert er að sjá á hversu misjafnan hátt fólk skilur fyrirgefninguna og á hvaða hátt fólk virðist beita henni.

Ég hringsnerist í kringum fyrirgefninguna í vetur. Frekar auðvelt hefur mér þótt að fyrirgefa öðrum það sem þeir gera mér en svo snarstansaði ég þegar að kom að sjálfri mér og skildi engan veginn hvernig ég ætti að koma henni í framkvæmd. Hvernig fyrirgefur maður sjálfum sér? Og hver þarf svosem að fyrirgefa sjálfum sér?

Ég fór á alla staði þar sem mér datt til hugar að fyrigefningin gæti birst mér. Mætti í alla Kristna söfnuði sem ég fann og reyndi að skilja fyrirgefninguna enda ein af grundvallarkenningum í þeim söfnuðum. Guð fyrirgefur. Oftar en ekki þurfti ég að afsaka mig eftir smá tíma og hlaupa grátandi inn á salernið til að horfa hatursfullum augum á sjálfan mig. Ég á nefnilega ekki skilið fyrirgefningu afþví að ég vissi betur. Það reyndist mér líka alveg óskiljanlegt hvernig fyrirgefningin gæti gefið manni hreinan skjöld.

Það bara einfaldlega passar ekki.

Ég reyndi að skoða nánar þau skipti sem ég hef fyrirgefið, skoðaði einstaklingana sem ég hef fyrirgefið og reyndi að skilja hvernig ég hafði fyrirgefið þeim er að ég hélt þau áfram til ábyrgðar fyrir gjörðir sínar. Það er pínu fyndið að vera búin að framkvæma fyrirgefningu án þess að skilja út á hvað hún gengur.

Og þegar að maðurinn útskýrði loksins fyrir mér með töflutúss út á hvað fyrirgefningin gengi þá grét ég vel og lengi. Bæði í tímanum sjálfum og svo í þó nokkuð marga daga á eftir. Léttirinn á því að fyrirgefa sjálfum sér var ótrúlega mikill. Og undravert að sjá hvaða venjum ég breytti eftir að hafa fyrirgefið sjálfri mér. Þá áttaði ég mig loksins á því hversu mjög ég var að refsa sjálfri mér ítrekað.

Margt af því sem ég fyrirgaf sjálfri mér var ekki einu sinni mér að kenna en erfiðasta fyrirgefningin var vegna þess sem ég átti að hafa fulla stjórn á. Vegna þess að ég henti ábyrgðinni út um gluggann í smá stund.

Það var margt sem ég þurfti að laga í vetur og margt sem ég á eftir að laga í mínu fari en án alls efa er fyrirgefningin mikilvægasta og stærsta skrefið sem ég hef tekið. Það er áberandi munur á hegðun minni eftir að ég fyrirgaf mér og eins og ein vinkona orðaði það.

- Þú ert orðin svo miklu rólegri.

Ég þarf ekki að reyna að flýja frá sjálfri mér lengur. Ég er bara ég og ég vil mér ofboðslega vel. En það var einmitt útskýring mannsins á fyrirgefningunni. Það er að vilja einhverjum vel óháð öllu öðru og algjörlega án þess að gleyma.

- Hvernig gengur?
- Hvernig líður þér?
- Hvernig hefur þú það svo?

Óþægilegar spurningar alltaf. Einu sinni sagði ég alltaf bara strax

- Fínt.

Og málið var dautt. Svo fór ég allan þennan rússíbana síðasta ár og byrjaði að segja bara satt.

- Ég veit það ekki.
- Illa.
- Ekki nógu vel.

Það gat verið kómískt þar sem það var kannski ekki alltaf viðeigandi. Stundum vill fólk bara kurteisishjal. Svo ég æfði mig og er svosem ágæt í að segja.

- Yfirleitt ágætlega.
- Svona upp og niður.
- Miðar áfram allaveganna.

Enda er það satt og auðvelt að enda umræðurnar strax án vandræða í kurteisishjali eða þá útskýra nánar ef viðkomandi nennir að hlusta.

Fékk bara eina spurningu í dag sem ég var ekki tilbúin að svara enda krafðist hún svo mikilla útskýringa að ég hefði endað grenjandi á gólfinu. Eða svona næstum því. Svo ég er búin að velta spurningunni fyrir mér fram og aftur og aftur og fram í allan dag. Og er bara á því að persónulega skoðin mín sé sú sama og sú fræðilega. Það fer bara allt saman eftir því í hvaða samhengi ég set blessaða konuna í.

Það mest spennandi í mínum huga samt, eftir að hafa heyrt tenginguna fæðing=vond og kynlíf=gott og því að María hafi bara fengið það vonda og á að vera góð eða eitthvað og þá bara gat ég ekki annað en velt því fyrir mér hvort að þessi pæling væri ekki allt öðruvísi og miklu betri ef að konur sem upplifa Orgasmic Birthing hefðu verið með í samræðum? Því fæðing hefur jú möguleikann á að vera ein mesta og besta kynferðislega upplifun hverrar konu. Það er allaveganna mín reynsla.

- Hvernig líður þér annars?
- Ekki nógu vel þessa daganna. Það væri ekki slæmt að sötra kaffibolla með einhverjum sem nennir að hlusta smá og mögulega klappa aðeins á öxlina.

- Auðvitað á maður bara að segja það sem manni finnst.

sagði við mig frábær drengur eitt sinn

- Til þess erum við hérna, til að læra að tjá okkur um það sem okkur finnst.

Við vorum að vinna saman skólaverkefni og mér fannst þetta eitthvað svo óakademískt. En ókei ég skal prufa að hlusta var viðbragð mitt. Það má þá fylgja sögunni að einkunnirnar mínar hafa rokið upp og toga meðaleinkunina mína í sæmilegt horf innan tíðar. Það tók mig smá tíma að skilja á milli þess að skrifa 'ég tel þetta' og 'ég tel þetta afþví að...'

En í ljósi þess að þetta var enn einn karlmaðurinn í lífi mínu sem kenndi mér eitthvað þá ætla ég meðvitað í ljósi þess karllæga samfélags sem við búum í að minnast líka á eina dásamlega stúlku sem sagði við mig um daginn

- Já einmitt Ásta, þú myndir sko aldrei fyrirgefa mér ef ég myndi hlægja svona að einhverju sem þú myndir segja!

Það var að sjálfsögðu rétt hjá henni, en ég hafði bara aldrei áttað mig á því að fólk tæki varnarhlátri mínum með þessum hætti. Það er henni að þakka að ég hleyp ekki strax í vörn núna ef einhver hlær að einhverju sem ég segi og það er líka henni að þakka að ég einbeiti mér mun meira að því að hlægja ekki (með misjöfnum árangri þó).

Að vera assertive í tjáningu skoðanna en ekki aggressívur eða passívur, þetta er allt að koma hjá mér. Ein skoðun í einu.

Í tilefni af færslu sem hún Tobba Marinós skellti inn á síðu sína hjá dv.is og mörgum vinum mínum þykir alveg hillarious eins og henni Tobbu þá ákvað ég að ég þyrfti aðeins að tjá mig um álit mitt á svona djóki sem byggir á því að lítilsvirða tilfinningar annarra. Svona dæmi þar sem ég er ekki sammála en verð með veikum mætti að reyna að 'siða' vini mína til. Færslu Tobbu má nálgast hér

Mér finnst ekki fyndið þegar að gert er lítið úr tilfinningum annarra afþví að fólk á oftast alveg nóg með að gera lítið úr sínum eigin tilfinningum. Til að mynda hlæ ég og niðurspila allar mínar tilfinningar afþví mér hefur verið kennt að það sé rétta leiðinn. Hvernig lærði ég það?

Fyrsta dæmið var þegar að ég kom heim háskælandi úr skólanum einn daginn. Ég fór upp og grét sárum tárum fyrir frama foreldra mína og skyldmenni sem voru á staðnum. Ástæðan fyrir tárum mínum voru sú að ég hafði eytt deginum mestmegnis læst inn á salerni skólans til að forðast strákana en þeim fannst mjög eðlilegt að mega káfa á mér og klípa í brjóstinn á mér án þess að fá neinar skammir. Ég var 12 ára. Það sem ég uppskar með því að segja frá var hlátur. Strákar eru bara strákar and get over it.

Næsta dæmi var ári seinna. Ég var þrettán ára og fékk alveg nóg þegar að einum stráknum fannst það tilhlífilegt að troða fingrinum á sér upp í píkuna á mér í íþróttum. Ég varð svo reið að ég strunsaði beint niður á lögreglustöð. Ein. Og sagði við lögreglumennina að ég vildi kæra þennan dreng fyrir kynferðislega áreitni. Þeir hlógu að mér og sendu mig heim. Strákar eru bara strákar and get over it.

Finnst ykkur þetta alltof gróf dæmi í samanburði við að týna kettinum sínum og gráta yfir því?

Síðasta sumar þegar að ég var sem lengst niðri í svartnættinu. Hef hvorki fyrr né síðar farið svona langt niður. Þá teygði ég höndinu út eftir hjálp í átt til manneskju sem ég kalla oftast vin minn. Ég sagði honum frá því hversu mjög það tæki á mig að hafa þurft að svæfa köttinn minn og svo missa annan kött fyrir bíl þremur mánuðum seinna ásamt því að ganga í gegnum það sem ég þurfti að ganga í gegnum þar á milli. Allt er þegar þrennt er sagði ég með tárin í augunum og bað bara um smá skiling á því hvernig það var að missa ketti sem fyrir mér voru sálufélagar sem ávallt kúrðu hjá mér þegar ég þurfti á smá ást að halda og sem ég gat treyst á að myndu aldrei svíkja mig. Svarið sem ég fékk frá honum var

- Og ert með samviskubit yfir að hafa drepið köttinn þinn?

Þetta sagði hann hálf flissandi og brosandi afþví honum fannst það fáránlegt að gráta kött. Algengt viðhorf og vel skiljanlegt. En var alveg bráðnauðsynlegt að benda mér á það á þessum tímapunkti með svona miklu háði? Það er eitt að vera ekki sammála einhverju og það er annað að vera tillitslaus asni. Þessi þrjú atvik eru mér öll jöfn í sársauka hvað varðar að vera ekki hlustað á né tekið tillit til tilfinninga. Mér leið illa og ég bað um hjálp. Einfalt nei það get ég/við ekki gert hefði alveg dugað mér og látið mig leita annað. Í stað þess lærði ég að tilfinningar mínar skipta engu máli ef að fólk er ekki sammála mér.

Og þið fyrirgefið en ég tel þennan húmor vera þannig. Maðurinn hefði auðveldlega getað sagt að hann hefði hvorki áhuga né tíma til að aðstoða stúlkuna en í stað þess varð hann að sína hversu miklu betri hann var með því að gera lítið úr hennar tilfinningum. Magnað verð ég að segja ef að fólki finnst það vera svo fyndið að það geti 'kúkað' á sig eins og Tobba segir.

Það má alltaf lesa mig pínulítið út frá hárinu mínu. Breytingar, bæði litlar og smára, má alltaf tengja við einhverja tilfinningarkrísu. Ef mig vantar að breyta einhverju við sjálfan mig þá er yfirleitt bara auðveldast að breyta bara hárinu enda geta glöggir tekið eftir hegðunarbreytingum af minni hálfu í takt við hárbreytingar.

Ef mig vantar að vera sterk. Þá snoða ég mig. Það er nefnilega styrkleika merki í mínum huga. Finnst þessvegna alltaf svolítið umhugsunarvert þegar að ég les um sjúklinga sem þurfa ýmist að raka af sér hárið fyrir skurðaaðgerð eða missa hárið í lyfjameðferð. Fólk lýsir því oft eins og það sé að missa einhvern svakalegan öryggispall, að það sé allt í einu berskjaldað og veikt án hársins.

Ég sé þetta aðeins öðruvísi en þá af sömu ástæðunni eða það er að segja þessari berskjöldun. Ef maður er berskjaldaður og stendur þarna nakinn og einn en þó beinn í baki þá er verið að taka aðstæðurnar í sínar hendur. Að standa sterkur upp á móti. Að vera einn og stór í grunninn en ekki í felum á bak við skrautfjaðrir eða yfirborðskennt.

Mig er búið að langa til að breyta hárinu mínu núna í svolítið langan tíma. Enda aldrei verið með sama háralitinn og hvað þá stíl í svona langan tíma. Aðalega hef ég fundið fyrir pirringi varðandi það að passa ekki í hlutverkið sem að mér finnst fylgja þessu hári. Mér finnst þetta vera svo veiklunda hár, mér finnst það vera siðað hár, gott hár, mjúkt hár, sætt hár.

Það er erfitt að viðurkenna veikleika sinn.

En svo sat ég í dag og hlustaði á þrjár ágætis manneskjur með alveg hreint ágætis hár flytja predikanir sem gaf hlutdeild í heimsmynd þeirra sem er heimsmynd sem stuðar mig alltaf á einhvern hátt sem ég hef aldrei fest almennilega hendur á áður. En það kom í dag. Og þegar að ég sá hvað það var, hvað það var sem stoppaði mig, stuðaði mig og pirraði mig.

Þá ákvað ég að halda áfram að leyfa hárinu að vaxa en skella mér mögulega bara í litunn.

Ég get alveg prufað þetta hlutverk aðeins lengur og mér líkar nú alveg við þetta hlutverk á köflum. Þó ég eigi erfitt með að sætta mig við suma eiginleika hlutverksins þá eru aðrir sem hafa hreinlega breytt fyrir mér heiminum og það eru kannski bara þeir eiginleikar sem ég á að leyfa mér að einbeita mér að.

Langar allaveganna í síða hárið sem mig dreymdi um daginn. Kannski er það þar sem að svarið leynist.

Las einhverja asnalega grein inn á einhverjum af þessum ömurlegu síðum sem eru svo vinsælar núna. Þar var verið að tala um hversu óskamkvæmt sjálfu sér fólk væri á fésbókinni. Það var verið að pirra sig yfir því meðal annars að fólk kæmi með þunglyndislega og/eða dramatíska pósta en væri svo alltaf brosandi sællegt og kátt í persónu.

Ég tók það til mín vægast sagt.

En ég er líka samt alveg jafn slæm í hina áttina. T.d. sveif ég svo hátt þarna í síðustu færslu sem ég setti hérna inn, ég sveif svo hátt og var svo jákvæð að ég hef ekki þorað að segja frá því að ég hef lítið farið út úr húsi síðan sú færsla var skrifuð. Ég hafði mikið fyrir því að mæta í þessar þrjár messur sem ég kíkti á. Ég mætti þangað sem mér var boðið afþví ég vissi að ég hefði gott af því en ég var ekkert að dvelja lengur en ég komst upp með.

Ég set broskall við hverja færslu sem ég skrifa á fésbók afþví ég veit að ég á að gera það. Ég brosi, hlæ og segi sögur afþví ég veit ég á að gera það. Einn drengur sagði eitt sinn við mig

- Ég held að þú sért miklu hamingjusamari en þú heldur.

Og það var/er alveg rétt hjá honum að því leiti að ég á alveg þokkalega gott líf með góðu fólki. En það sem vantar í þá sögu er kunnáttan til að telja sjálfan sig eiga það skilið. Á meðan ég gef mér ekki þann kredit sem ég á skilið get ég ekki kunnað að meta allt hitt sem ég á í lífinu. Jájá gamla sagan með að elska sjálfan sig og blabla. Stundum er ég hamingjusöm en stundum bara gleymi ég því og fell í gamla gryfju af verðleysi og fjarlægingu. Held að fólk eigi bara almennt erfitt með að einhverjum líði illa á meðan sú manneskja hlær, en stundum er hláturinn það eina sem stoppa tárin frá því að renna.

Núna hef ég samt tólin til að laga það en mér er ekki orðið alveg eðlislægt að nota þau og því koma þessar vondu stundir. Vinkona mín sagði eitt sinn við mig

- Ég sé þig alltaf fyrir mér með tusku á lofti að þrífa, það er alltaf svo hreint heima hjá þér.

Og það er pínu lýsandi fyrir þennan feluleik á sjálfri mér. Ef það er 'fínt' heima hjá mér þá tekur enginn eftir því hvað allt er í fokki. Ytra útlit svo að öðrum líði ekki illa. Það eru ekki margir sem fá að sjá draslið heima hjá mér, það eru heldur ekki margir sem fá að sjá mig gráta, það eru enþá færri sem fá að sjá mig algjörlega í drasli. Það þýðir samt engan veginn að ég sé alltaf í hreinni íbúð skælbrosandi fín og sæt. Það þýðir bara að á einhverjum tímapunkti var allt í fínu standi og að á þeim tímapunkti sá sú sama manneskja mig þannig og það er þessvegna sem allt annað verður tilfallandi.

Ég er örugglega búin að sjá þetta krot hundrað sinnum áður en það var nú ekki fyrr en í dag sem það talaði til mín. Í að minnsta nógu mikið til að ég get ekki hætt að hugsa um það. Krassið er nú samt eiginlega alveg búið að hverfa af veggnum en ég náði að rýna nógu mikið í útlínurnar til að lesa það sem stóð.

Þetta er bara búin að vera einn af þessum skrítnu dögum. Þar sem að heimurinn er svona aðeins skakkur svo ég þarf að halla höfðinu yfir öllu og reyna að sjá hvort það sé raunverulegt eða hvort mig er enþá að dreyma.

Lýsingin er lágstemmd og þokukennd en samt eru útlínur allra hluta svo ótrúlega skarpar og stökkva næstum því á mann. Allt virðist svo hart og óþægilegt en á sama tíma finnst mér eins og ég geti farið í gegnum allt eins og draugur.

Svona dagar eru alveg ótrúlega góðir fyrir ljósmyndun. Það tók okkur aparassinn einn og hálfan tíma að ganga heim úr leikskólanum. Mér finnst hún frekar ótrúlega á svona dögum. Bíður þolinmóð ef hún veit að ég hef fundið eitthvað merkilegt og rekur á eftir mér þegar að hún veit að ég er bara ekki að fara að finna það sem ég leita eftir.

Mér líður eiginlega bara frekar hamingjusöm á svona dögum. Pínu svona eins og ég sé ekki á rangri leið. Hljómar kannski skrítið miðað við lýsingarnar en svona dagar eru bara einhvernveginn réttir.